Chapter 24:
Alex: “I’m sorry..”
“No, it’s okay.. Nagkaroon siya ng sakit sa kidney eh.. We opted for a kidney transplant.. Pero bago pa siya natransplant.. he.. he died..”
Silence..
Alex: “You miss him?”
Ngumiti ako. “Sobra..”
Alex: “How old was he when..”
“Twenty.. Papasok na siya sa medical school nun eh.. Pangarap ni kuya maging doctor sana.. He would have been a very good doctor..”
Nilabas ko yung wallet ko. Kinuha ko yung picture naming tatlong magkakapatid. Pinakita ko kay Alex.
Alex: “Magkamukhang-magkamukha kayo…”
“Sino mas gwapo?”
Alex: “Sira ka talaga..”
“Pero alam mo.. Pag nakakakita ko ng mag-kuya, naaalala ko si Kuya Lester. Alam mo yung kaninang karga-karga ko si Miguel sa balikat ko.. Madalas ginagawa ni kuya yun nung bata ko..”
Alex: "Aliw na aliw nga si Miguel eh.."
“It was very hard for us to see him in the hospital.. Minsan ayaw kaming pasamahin ni Mama eh.. Ang payat-payat niya.. Makikita mo sa mga mata niya na nahihirapan siya.. Sobrang nasaktan kami nung nawala siya.. Alam mo kung ano huli niyang sinabi sa akin?”
Alex: “Ano?”
“JC, aalis ni kuya.. lagi mo tatandaan ah na mahal na mahal na mahal kayo ni kuya.. alagaan mo si marielle ah…..”
Alex: “He must have been a great brother..”
“That’s why it hurts more.. Ang hirap talaga if you lose someone very important to you.. It made me cherish every single moment with the people I love..”
Alex: “I know.. James.. my brother.. died three years ago.. ”
“I’m sorry..”
Alex: “Pero unlike you.. he’s younger than me.. seven years old siya nung namatay siya..”
“Anong nangyari?”
Alex: “He died because of leukemia.. mas mahirap kasi siya gamutin if you have down syndrome..”
“Down syndrome? Your brother?”
Alex: “Yah.. Alam mo.. Ang hirap.. When James was growing up, people would always.. always look at him differently.. To others, he was abnormal.. But for us, he was a blessing.. Sabi nga ni Mama.. siya ang angel namin.. At alam ko wherever he is right now, he’s happy..”
“Kaya ba malapit loob mo kay Miguel?”
Alex: “Parang ganun na nga.. nakikita ko rin siguro yung kapatid ko sa kanya..”
“Haay.. Siguro.. Pinapanood nila tayo ngayon..”
Alex: “Sigurado.. Teka, ano nga palang kinalaman ng pagkamatay ng brother mo sa----”
Marielle: “Pasensiya na.. Kanina pa ba kayo?”
Alex: “Hindi naman..”
“Marielle, hatid muna natin si Alex sa kanila..”
Marielle: “O sige.. Maaga pa naman..”
Sumakay kami ng taxi para mas mabilis na saka direcho na kina Alex.
“Bat kailangan mo pala umuwi agad?”
Alex: “Nagtext kasi yung maid namin sa bahay.. Darating na yung Tita ko galing Canada.. Yung bunsong kapatid nina Mama..”
“Oo nga pala.. wala parents mo no kaya ikaw kailangan mag-asikaso..”
Di nagtagal nakarating na rin kami kina Alex. Pinagbuksan kami nung maid nila at pinapasok sa loob.
Alex: “Teka lang.. kuha lang ako ng inumin saglit..”
“Hinde.. Okay lang.. Mauna na kami..”
Alex: “Naku.. hinatid niyo na nga ko.. Sige na.. Diyan lang kayo ah..”
Umalis saglit si Alex at pumuntang kitchen.
Marielle: “Wow.. ganda ng bahay nila ah.. ang laki pa..”
“Oo nga.. Ang linis pa..”
DING DONG!
Alex: [may dala-dalang dalawang basong-iced tea] “Eto o.. inom muna kayo.. Tignan ko lang kung sino yung nag-doorbell..”
Kinuha namin ni Marielle yung iced tea at ininom saka palingon-lingon sa bahay nina Alex.
“Aba.. Dalaga na ang pamangkin ko ah..”
Marielle: “Kaninong boses yun?”
“Baka sa tita ni Alex..”
Bumukas yung pinto at pumasok sina Alex saka yung bisita niya.
Alex: “Tita Sofia.. si Marielle ska Toph.. mga kaibigan ko pala..”
Marielle: “Ate Pia??”
Si Ate Pia?! 
0 comments:
Post a Comment