Chapter 58:

Pagmulat ko ng mga mata ko, pagtingin ko nasa kama na ako. Pagtingin ko sa wall clock ko 10:30 na?! Babangon na sana ko pero parang ang bigat ng pakiramdam ko. Nagulat ako biglang pumasok sa loob si Mama.

Mama: “O iho.. Eto sopas o.. Di ka pa kumakain mula kanina..”

“Wala po ba kayong pasok? Saka.. Teka.. Papasok na po ko.. late na late na ako..”

Mama: “Bat ka papasok eh may sakit ka? Bat ka naman kasi nagpaulan kagabi?”

Natahimik ako.

Hinaplos ni Mama yung forehead ko tapos umupo siya sa may kama ko.

Mama: “May problema ba iho?”

Tumalikod ako.

“Okay lang ako..”

Kahit di ko kita, naramdaman kong tumayo si Mama.

Mama: “Sige.. Iwan na kita..”

Pasarado na ni Mama yung pinto.

“Uh.. Ma?”

Pumasok ulit si Mama.

Mama: “Bakit?”

Natahimik ako.

Lumapit siya sa akin.

Mama: “Iho?”

Tumulo yung luha ko hanggang sa napaiyak ako.

Niyakap ako ni Mama.

Mama: “Anong problema?”

Tahimik pa rin ako.

Mama: “Kung ano man yun.. wag ka mag-alala.. dito lang ako...”

Habang yakapyakap ko si Mama parang gumaan yung pakiramdam ko..

Kahit papaano.

Kahit kaunti.

Kinabukasan…

Stephen: “Pare? Ang tamlay mo ah.. Nagkasakit ka daw.. Okay ka na ba?”

“Okay naman..”

Stephen: “Birthday na pala ng Papa mo sa Sabado ah.. May surprise party pa.. Galing ng Mama mo ah.. Pinapapunta niya kami eh.. Toph?”

“Ha? Ano?”

Stephen: “May problema ka ba? Kanina pa malayo ang tingin mo ah..”

Maya-maya nakita namin sina Larisse kasama yung ibang classmates niya paparating sa loob ng canteen. Tapos napadaan siya sa table namin.. Nagkatinginan kami..

Larisse: “Uy..”

Ngumiti siya.

“Uy..”

Tapos umupo sila dun sa kabilang table. Di ko maiwasang tignan siya. Pag tinitignan ko siya, mas lalo akong nasasaktan. Siguro may mga bagay talagang di para sayo.. mga bagay na kailangan kalimutan.. sa puntong to? Yun eh yung nararamdaman ko para sa kanya..

Stephen: “Tara na..”

Lumabas kaming dalawa. Habang naglalakad tahimik lang kaming dalawa. Nagulat ako biglang tumigil maglakad si Stephen.

Stephen: “May nangyari ano..”

“Ha?”

Stephen: “Alam na ni Larisse?”

“Oo..”

Stephen: "Anong sabi niya?"

Tumahimik lang ako.

Hinawakan ni Stephen yung kanan kong balikat.

Stephen: “Don't worry.. Magiging okay din lahat..”

Ngumiti ako. Huminga ako ng malalim..

"Sana.."